Szczyty Tatr

Należy do masywu Czerwonych Wierchów i jest najdalej na zachód wysunięty jego szczytem. Mieści się w grani głównej Tatr Zachodnich między Muławą Przełęczą, która oddziela go od Krzesanicy a Tomanową Przełęczą. Przez szczyt i przełęczą biegnie granica polsko- słowacka. Szczyt ma bardzo charakterystyczne załamanie w kierunku południowym do Tomanowej Przełęczy zbiega poszarpanym grzbietem zwanym Tomanowym Stołem. W północno- zachodnim kierunku od szczytu Ciemniaka biegnie grzbiet który oddziela Dolinę Kościeliską od Doliny Miętusiej. Główna część Ciemniaka nosi nazwę Twardego Grzbietu. Ciemnak ma wysokość 2096m n.p.m. Wznosi się ponad dolinami Kościeliską, Tomanową, Tomanową Lipską, Miętusią oraz polodowcową Doliną Mułową. Do Doliny Mułowej opada stromym niedużym urwiskiem. Nazwa szczytu pochodzi od Doliny Ciemnej, którą nazwali pasterze. Ciemniak zbudowany jest z dolomitów przykrytych skałami krystalicznymi. Ciemniak jest szczytem porośniętym bardzo ciekawą florą. Znajdują się tu również liczne jaskinie.

Ornak jest grzbietem górskim rozdzielającym Dolinę Starobociańską od Pyszniańskiej w Tatrach Zachodnich. Ornak jest bocznym odgałęzieniem grani głównej Tatr. Odbiega od niej szczytami Starobociańskiego Wierchu i Błyszcz. Grzbiet długi biegnie w kierunku pólnocnym do Iwanickiej Przełęczy i posiada kilka szczytów. W skład Ornak wchodzą Suchy Wierch Ornaczański 1832m n.p.m. Ornak 1854m, Zadni Ornak 1867m i Kotłowa Czuba 1840.m. Szczyty oddzielają przełęcze Wyżnia Ornaczyńska Przełęcz, Ornaczyńska Przełęcz i Kotłowe Siodło. Na wschodzie zbocza znajduje się Hala Ornak, na której dawniej wypasano owce. Ornak jest szczytem, z którego często zimą schodzą lawiny. Z Ornaka roztaczają się piękne widoki na Kominiarski Wierch i część Doliny Tomanową i Pyszniańską. Można podziwiać również szczyt Ciemniaka, Tomanowy i Smreczyński Wierch oraz prezentujące się bardzo okazale szczyty Błyszcz i Starobociański Wierch. Ornak jest bardzo niebezpieczny w czasie burzy. Zbudowany jest ze skał metamorficznych z dodatkiem granitu, od północy z kwarcowych piaskowców. Na szczyt prowadzą dwa szlaki, których przjście zajmuje ponad dwie godziny.

Mały Giewont dawniej nazywany był Giewoncikiem. Jest to trójwierzchołkowy szczyt w masywie Giewontu leżący pomiędzy Doliną Małej Łąki a Doliną Strążyską. Najwyższy punkt leżący około pięciuset metrów w linii prostej od Wielkiego Giewontu osiąga wysokość 1728 m n.p.m. Mały Giewont ma bardzo ciekawą rzeźbę. Składa się z postrzępionych grani z których opadają liczne żleby. Mały Giewont zbudowany jest z wapieni i dolomitów. Na szczycie tworzy strome turnie, w dolnych partiach tworzą łupki i twarde wapienie kredowe, które należą do Czerwonych Wierchów. Pokrywają je triasowe wapienie i dolomity. Na Mały Giewont prowadzi czerwony szlak. Wychodzi on z Doliny Strążyskiej prowadzi przez Przełęcz w Grzybowcu i Grzybowiec. Następnie przez Przełęcz Siodło aż do skrzyżowania z niebieskim szlakiem powyżej Wyżniej Kondrackiej Przełęczy. Czas przejścia z Przełęczy w Grzybowcu na Mały Giewont zajmuje nie całe dwie godziny. Mały Giewont nie jest tak znany jak duży ale jest równie ciekawym i pięknym masywem jak Wielki Giewont.