http://www.kakolm.com Najbardziej znane szczyty Tue, 07 Sep 2010 12:55:55 +0000 http://wordpress.org/?v=2.7 hourly 1 http://www.kakolm.com/maly-giewont/comment-page-1/#comment-1 manuel Mon, 29 Mar 2010 21:56:24 +0000 http://www.kakolm.com/?p=1#comment-1 Dawno, bardzo dawno temu, w marcu będąc na spacerku w Kondratowej, ot tak sobie dodatkowo wyskoczyłem na Przełęcz Kondracką (wraz ze świeżo poślubioną żoną). Idąc po pojedynczym, ale głębokim śladzie jak po stopniach, omijając z prawej strony szlak zagrażający lawinami, doszedłem na Przełęcz. Dopiero w trakcie zorientowałem się, że żona ma silny lęk wysokości. Nie zawsze on sie objawia, ale akurat jego kulminacja wystąpiła teraz. Na Przełęczy, szerokiej i rozległej, żona chodziła na czworakach jak piesek. W trakcie wielkiej narady z innymi przybyłymi turystami nad sposobami sprowadzenia żony na dół ustalono, że najbezpieczniejsze dla niej będzie zejście na Grzybowiec. Ponieważ gros trasy to trawers zbocza Małego Giewontu, a spadki terenu przy trawersie są z boku, a nie na wprost, co w jakims stopniu łagodzi lęk wysokosci. A potem dość wysoko pojawia się las na Grzybowcu, a w lesie lęki wysokości raczej nie wystepują. Zejście do Małej Łąki było niemożliwe - bo nie przetarte, poza tym pionowe widoki są tam na wprost. Z kolei zejście do Kondratowej było zagrożone lawinami Jednak trawers, (bardzo łatwy, w ówczesnych warunkach teoretycznie i praktycznie bezproblemowy) mimo świetnie utrzymanej ścieżki, w rzeczywistości był makabrą. Z powodu tego trawersu po raz pierwszy pojawiła sie u mnie siwizna. Schodzenie było tragikomiczne, albowiem żona przyklejona do trawiastego zbocza (pokrytego śniegiem) M. Giewontu z powodu lęku wysokości stosowała przedziwne kombinacje ruchów, łamańce rzekomo zabezpieczające ją przed stoczeniem sie w dół. W płaszczyźnie bądź co bądź poziomej posuwala się jak podczas taternickiego przejścia Kazalnicy. Dowlekliśmy sie do Grzybowca w zapadających ciemnościach, a tam w lesie, już w ograniczonej zamkniętej przestrzeni, żona znacznie mnie wyprzedzając pomknęła jak sarenka... To zimowe przejście upamiętniło mi się również z powodu nie prawdopodobnych kolorów zachodzącego słońca. Śnieg i skały w jakichś niesamowitych, jadowitych żółciach przemieszanych z fioletami. Nigdy bym nie przypuszczał, że takie nadnaturalne kolory są możliwe. Więc z jednej strony włosy stające dęba z powodu wyczynów żony, komedia jej przyklejenia się do śnieżnej ściany i posuwania się ruchem robaczkowym, i obok te nie prawdopodobne kolory. Żałowałem, że w tej sytuacji nie mogłem im poświęcić więcej uwagi i pokontemplować sobie. Zimowe przejście od Przełęczy Kondrackiej na Grzybowiec od kilku lat jest zamknięte, szkoda. Zimą, o zachodzie słońca chętnie bym je powtórzył. Dawno, bardzo dawno temu, w marcu będąc na spacerku w Kondratowej, ot tak sobie dodatkowo wyskoczyłem na Przełęcz Kondracką (wraz ze świeżo poślubioną żoną). Idąc po pojedynczym, ale głębokim śladzie jak po stopniach, omijając z prawej strony szlak zagrażający lawinami, doszedłem na Przełęcz. Dopiero w trakcie zorientowałem się, że żona ma silny lęk wysokości. Nie zawsze on sie objawia, ale akurat jego kulminacja wystąpiła teraz.
Na Przełęczy, szerokiej i rozległej, żona chodziła na czworakach jak piesek. W trakcie wielkiej narady z innymi przybyłymi turystami nad sposobami sprowadzenia żony na dół ustalono, że najbezpieczniejsze dla niej będzie zejście na Grzybowiec. Ponieważ gros trasy to trawers zbocza Małego Giewontu, a spadki terenu przy trawersie są z boku, a nie na wprost, co w jakims stopniu łagodzi lęk wysokosci. A potem dość wysoko pojawia się las na Grzybowcu, a w lesie lęki wysokości raczej nie wystepują. Zejście do Małej Łąki było niemożliwe - bo nie przetarte, poza tym pionowe widoki są tam na wprost. Z kolei zejście do Kondratowej było zagrożone lawinami
Jednak trawers, (bardzo łatwy, w ówczesnych warunkach teoretycznie i praktycznie bezproblemowy) mimo świetnie utrzymanej ścieżki, w rzeczywistości był makabrą. Z powodu tego trawersu po raz pierwszy pojawiła sie u mnie siwizna. Schodzenie było tragikomiczne, albowiem żona przyklejona do trawiastego zbocza (pokrytego śniegiem) M. Giewontu z powodu lęku wysokości stosowała przedziwne kombinacje ruchów, łamańce rzekomo zabezpieczające ją przed stoczeniem sie w dół. W płaszczyźnie bądź co bądź poziomej posuwala się jak podczas taternickiego przejścia Kazalnicy. Dowlekliśmy sie do Grzybowca w zapadających ciemnościach, a tam w lesie, już w ograniczonej zamkniętej przestrzeni, żona znacznie mnie wyprzedzając pomknęła jak sarenka…
To zimowe przejście upamiętniło mi się również z powodu nie prawdopodobnych kolorów zachodzącego słońca. Śnieg i skały w jakichś niesamowitych, jadowitych żółciach przemieszanych z fioletami. Nigdy bym nie przypuszczał, że takie nadnaturalne kolory są możliwe. Więc z jednej strony włosy stające dęba z powodu wyczynów żony, komedia jej przyklejenia się do śnieżnej ściany i posuwania się ruchem robaczkowym, i obok te nie prawdopodobne kolory. Żałowałem, że w tej sytuacji nie mogłem im poświęcić więcej uwagi i pokontemplować sobie. Zimowe przejście od Przełęczy Kondrackiej na Grzybowiec od kilku lat jest zamknięte, szkoda. Zimą, o zachodzie słońca chętnie bym je powtórzył.

]]>